Category Archives for Uncategorized

Wat is er nodig voor een gezonde haarverzorging?

Het haar is een belangrijke indicatie van een gezonde uitstraling. Wanneer uw haar er glanzend en vol uitziet zegt dat ook iets over uw lichamelijk welzijn: het is één van de gemakkelijkste manieren om er jonger uit te zien. Men zegt niet voor niets “Als je haar maar goed zit”.

Niet alleen de behandeling van het haar zelf is belangrijk voor gezond haar. Voeding, vitamines en mineralen spelen ook een rol om een kapsel er goed uit te laten zien.

Haar dat zich buiten de hoofdhuid bevindt heeft geen levende binding met het lichaam. Het bestaat uit afgestoven en verhoornde cellen en staat niet in verbinding met het lichaam. Het haar kan met speciale middelen zijn elasticiteit behouden.

Zelfs kan in sommige gevallen, door middel van speciale huidlotions die zich via de poriën het haarkanaal binnendringen, het haar positief van buitenaf beïnvloed worden.

Belangrijker is een gevarieerde vitamine- en mineraalrijke voeding. Deze bouwstoffen worden door het bloed naar de haarwortels vervoerd.

Hieronder een aantal vitaminen en mineralen die invloed kunnen hebben op een gezonde haargroei van binnen uit.

Vitamine A.

Bevordert de celbouw van de huid en het haar.

Caroteen is een pro-vitamine A; het lichaam zet caroteen om in vitamine A. Caroteen vinden we o.a. in peentjes, rozenbottels, vis, melkproducten, tomaten, spinazie en sinaasappels.

Vitamine B-groep.

Vitamines van deze groep zijn zogenaamde bio-katalysatoren, d.w.z. ze zorgen ervoor dat de cel zich kan ontwikkelen c.q. functioneren. De volgende vitamines uit deze groep zijn voor het haar en de huid van belang:

Vitamine C (Ascorbinezuur).

Gaat vet haar tegen en maakt het bindweefsel sterker. Bevindt zich in citrusvruchten en vrijwel alle verse vruchten en groenten.

Deze vitamine zorgt ervoor dat het ijzer in de voeding kan binden met het bloed. IJzer zorgt voor zuurstofopname.

Vitamine D.

Tegen haaruitval, tegen te sterk transpireren van voorhoofd en hoofdhuid. Aanwezig in vis, lever, cacao, paddestoelen, dierlijke vetten en melkproducten. Per dag nodig: 600 I.E.

Vitamine E.

Tegen jeukende hoofdhuid. Aanwezig in eieren, granen, rijst, vlees, volkorenmeel. Dagelijkse hoeveelheid: 25 mg.

Vitamine F.

Tegen bros en splijtend haar, roos en haaruitval. Te vinden als onverzadigd vetzuur in plantaardige olie en margarine.

Mineralen.

Kalium en natrium regelen de waterhuishouding van de huid en zorgen voor sterk bindweefsel. Kalium en natrium komen voor in de meeste voedingsstoffen samen voor. Natrium komt voor in keukenzout. Calcium voorkomt huidontstekingen en brekend haar. Zwavel verstevigt het haar en de nagels.

Spoorelementen

De meeste spoorelementen komen voldoende voor in het dagelijks voedsel. IJzer is van belang bij het tegengaan van bloedarmoede, slechte stofwisseling en slecht groeiend haar.

Jodium, Koper en Kobalt zorgen voor voldoende keratineproductie. Keratine is de hoornstof waaruit haren en nagels worden opgebouwd.

Zink voorkomt haaruitval en huidziektes.

Silicium is nodig bij een slechte algemene conditie van haar en huid.

Nog wat verzorgingstips

Hoofdhuidmassage

  • Werkt ontspannend.
  • Kan de haargroei bevorderen (maar geen haaruitval bestrijden).
  • Als voorbereiding voor een haartransplantatie. Kan zorgen voor een beter resultaat.
  • Betere toevoer van voedingsstoffen en afvoer van afvalstoffen in het bloed.
  • Voor verwijdering van dode huidcellen.

Droog haar

  • Zorgt voor een zochtige omgeving (waterreservoirs aan de cv).
  • Gebruik shampoo tegen droog haar.
  • Gebruik tegen conditioners na het wassen.
  • Laat het haar eens vanzelf vet worden en was het dan met milde shampoo.

Vet haar

  • Gebruik “iedere dag” shampoo.
  • Gebruik een speciale shampoo tegen vet haar.
  • Was het haar bij de dagelijkse wasbeurt 1 maal in plaats van 2 maal.
  • Was het haar alleen 2 maal als het bij de de eerste maal nog niet schuimt.

Statisch haar

  • Gebruik geen metalen kammer of borstels. Hout of kunstof is beter.
  • Even wat haarlak over het haar en direct doorkammen. Opgelost.
  • Gebruik een milde shampoo.
  • Geen (te) warmte föhn gebruiken.

Dof haar

  • Gebruik een speciale glansspray of gel.
  • Laat het haar eens vanzelf vet worden en was het dan met milde shampoo.

 

Historische methodes om kaalheid te behandelen

De medische behandelingen die men vroeger verrichte om kaalheid te verbergen waren voor die tijd nieuw, maar zijn inmiddels achterhaald. Hier volgen enkele methodes, die tegenwoordig nog maar zelden worden toegepast.

Onderbinding

De Belgische arts dr. R. Marechal introduceerde deze behandeling in de jaren vijftig. De achterliggende theorie gaat uit van het mannelijk hormoon in het bloed als de grootste boosdoener bij haaruitval.

Hieruit volgt dat als dit hormoon het bovenhoofd niet zou bereiken er sprake zou zijn van minder haaruitval. Hiertoe wordt op een plaats voor en achter beide oren een bloedvat afgebonden en definitief afgesloten. Het bloed met daarin mannelijk hormoon heeft nu niet langer toegang tot het bovenhoofd.

Van deze behandeling is nooit komen vast te staan dat hij werkt. Eventueel succes wordt eerder toegeschreven aan het bekende placebo-effect (als je er maar lang genoeg in gelooft gebeurt het ook).

Galea-release

Volgens de Duitse theorie heeft dit tot gevolg dat het op deze manier bepaalde bloedvaten onmogelijk wordt gemaakt -net zoals bij onderbinding- om hormonen in de hoofdhuid af te zetten. Ook deze behandeling is geleidelijk verdwenen omdat de werking niet kon worden bewezen.

Momenteel is de methode echter weer in discussie, nu vanwege de Zweedse theorie. De Zweden beweren het ongekeerde over de werking van galea-release van wat de Duitsers beweerden. De galea zou bij kalende mensen te strak over de schedel liggen. Daardoor worden microbloedvaten afgeklemd zodat het haar niet voldoende voeding krijgt.

Als bewijs voor deze theorie wordt door de Zweden een eeneiige tweeling aangevoerd waarvan één broer zijn haar heeft behouden nadat hij een galea-release had ondergaan, terwijl zijn broer niet behandeld werd en nu kaal is.

Verder onderzoek zal moeten uitwijzen of de Zweden het bij het rechte eind hebben. Zeker is dat de methode niet in alle gevallen werkt en dat eenmaal verloren haar niet meer terugkeert.

Haartransplantatie door middel van de punchgraft-methode

De techniek van haartransplantatie is in wezen vrij eenvoudig. Met behulp van een mesje met en ronde vorm (zoals een pons = Eng. ‘punch’) worden rondjes (‘grafts’genaamd) van ongeveer 3 / 4 millimeter uit het achterhoofd gehaald. Het haar op dit deel van het hoofd is niet belast met erfelijk veroorzaakte kaalheid. Daarna worden boven op het hoofd, kaar waar haar nodig is, met dezelfde methode rondjes kale huid verwijderd.

De rondjes uit het haar, waar dus de groeiende haarwortels inzitten worden dan in die gaatjes bovenop gezet. Per rondje zet de arts zo 10 tot 25 haren over. De wondjes in het achterhoofd worden soms wel en soms niet gehecht. In ieder geval is het resultaat van het weghalen in het donorgebied onzichtbaar, doordat het omliggende haar er weer overheen valt.

Het haar begint bij deze methode na 12 tot 15 weken weer te groeien. De reden waarom het haar niet direct doorgroeit is gelegen in het feit dat alle haren een groeifase hebben (3 tot 5 jaar) en na uitval een rustfase.

In een periode dat haar uitbalt is de groeicyclus voor elke haar verschillend. Vandaar dat het dan niet opvalt als een haar in rustfase verkeert ( bij sommige dieren is dit anders geregeld: in de zogenaamde ruiperiode vallen alle haren tegelijk uit doordat ze zich in dezelfde fase van hun groeicyclus bevinden).

Na een haartransplantatie gaan de getransplanteerde haren allen tegelijk over in een rustfase. Na de genoemde periode van 12 tot 15 weken neemt iedere haar weer zijn oude tijdschema aan, zodat de cyclus weer normaal verloopt. Gelukkig maar, anders zou het getransplanteerde haar elke 3 tot 5 jaar tijdelijk uitvallen!

Nadeel van de punchgraft-methode is het zogenaamde borsteleffect (polletjes), dat zichtbaar wordt als het haar uit elkaar waait of als de cliënt het haar achterover wil kammen. Ook wordt het donorgebied niet efficient benut omdat er tussen de weggehaalde rondjes nog haren achterblijven.

Toch is deze methode jarenlang gebruikt. Ook tegenwoordig wordt hij nog toegepast. Het verschil met vroeger is dat de diameter van de grafts is verkleind (tot ongeveer 1 millimeter) waardoor aan de aanzet een beter resultaat wordt verkregen. Ook wordt tegenwoordig het donorgebied veel efficiënter gebruikt.

Langzamerhand wordt deze methode echter verdrongen door de micro-haartransplantatie

Haartransplantatie door middel van stripgrafts

Na het succes van de punchgraft-methode kwamen ander artsen op het idee om in plaats van een rondje een hele baan (Eng. strip) te verwijderen en die dar waar nodig te plaatsen. Het voordeel daarvan zou zijn dat het verplaatste haar even dik werd gezet daar waar het vandaan kwam.

De strip bleek echter geen doorslaggevend succes en wel om de navolgende redenen. De ingreep mislukte nogal eens waardoor zichtbare littekens ontstonden

Ook de groeirichting op de strips was niet altijd die van het omliggende haar. Het belangstijkste argument tegen stripgrafting is echter dat in de meeste gevallen niet voldoende donorhaar beschikbaar is.

Haartransplantatie heeft als strategie om met zo min mogelijk haar zoveel mogelijk oppervlak bedekt te maken. Met de stripgraft wordt evenveel bedekt als dat er weggehaald is. Om deze methode tot een succces te maken zal het oppervlak aan donorhaar even groot moeten zijn als dat van de kale huid.

Tevens moet op het achterhoofd nog genoeg haar blijven staan om daar geen problemen te krijgen. Bij een jong iemand met beginnende kaalhoofdigheid is dit wellicht mogelijk. Maar als die persoon ouder wordt zal de haaruitval zich voortzetten. Het donorhaar kan tegen die tijd als verbruikt zijn.

Haartransplantatie door middel van de flapgraft-techniek.

In vervolg op de stripgraft-methode kwam de flapgraft. In wezen gaat het hierbij ook om een strip maar omdat de strifgraft-methode nogal eens mislukte werd naar verbeteringen gezocht.

De Zuidamerikaanse arts Dr. Juri kwam op het idee om een strip te nemen vanaf de slapen tot aan het achterhoofd, net boven de oren. In tegenstelling tot de stripgraft, die geheel vrij werd verplaatst, liet hij de voorkant van de strip vastzitten (vandaar de naam flap).

Nadat in het kale deel een reep huid was verwijderd draaide hij de flap vanaf de zijkant naar het bovenhoofd zonder dat daarbij de voorkant werd losgemaakt. Daarmee wilde hij zich verzekeren van een blijvende voldoende bloedtoevoer om de flap te laten overlegen. Aangezien de haargroeirichting van deze flap anders is, is het resultaat esthetisch gezien niet zo mooi. Het haar valt nu immers steil achterover. Hierdoor wordt ook het litteken zichtbaar. Een litteken kan mooi genezen maar soms gebeurt dit ook niet. Het resultaat is dan natuurlijk ook minder. Ook geldt hetzelfde nadeel als bij de strifpgraft-methode in verband met het tekortschieten van donorhaar als de client later meer haar verliest. Een verder nadeel is dat de flap niet in alle gevallen blijkt te ‘pakken’. Dit alles werkte ten gunste van de punchgraftmethode. Deze overleefde mettertijd beide andere methoden.

Reduction.

Omstreeks 1978 is door artsen een nieuwe methode ontwikkeld die naast de methoden van haartransplantatie werd gebruikt. De verplaatsing van haar wordt bij deze methode achterwege gelaten. Alleen de kale huid wordt weggenomen. De techniek werkt als volgt: een ellipsvormig deel van de huid op het bovenhoofd wordt uit de huid gesneden. Onder de huid wordt dan de omliggende huid losgemaakt. Door de ruimte die zo ontstaan kunnen de zijkanten van de insnijdingen weer aan elkaar worden gehecht. Op het eerste oog een simpele en doeltreffende methode. Daarna is nog wel haartransplantatie nodig maar met gebruik van veel minder donorhaar. Dit voordeel wint aan belang als reduction meerdere malen mogelijk is. Gedurende een aantal jaren is deze behandeling ook erg populier geweest, ook bij ons in Nederland. De laatste jaren begint men er echter van terug te komen omdat er middenop het hoofd, of op de kruin na de behandeling een litteken zit. Op een litteken groeit geen of in ieder geval heel weinig haar. Daardoor wordt het door aanvullende haartransplantatie overgezette haar in tweeën gespleten, waarbij het litteken vrij snel zichtbaar wordt. Ook begint men te vermoeden dat de huid zich op den duur toch weer terugtrekt naar beneden, waardoor het voordeel van een verkleinde kale plek verdwijnt. De laatste en zeker niet onbelangrijke reden is het feit dat mannen zich soms gaan ergeren aan het litteken. Het laatste woord over reduction is nog niet gesproken Tijdens een congres in de Verenigde Staten spreken artsen de verwachting uit dat de eerder genoemde nadelen met de nieuwe technieken niet langer zullen bestaan. Tegelijk werd duidelijk dat de artsen het nog niet eens zijn over de effectieviteit van de reductiebehandeling.

Expansion.

Deze methode komt voort uit de medische techniek om een borst bij vrouwen te reconstrueren na een borstamputatie. Via insnijdingen in de hoofdhuid worden één of meerdere ballonnen onder de behaarde hoofdhuid ingebracht.

Na ongeveer 10 tot 14 dagen wordt zo’n ballon gevuld met een steriele zoutoplossing met behulp van een naaldje. Gedurende 6 tot 8 weken wordt de ballon steeds verder gevuld. Als dit met beleid gebeurt zal de huid niet oprekken maar gaan groeien in reactie op de spanning. Na deze periode wordt de ballon verwijderd en heeft men dus kale huid over. Deze kale huid wordt dan door een chirurgische ingreep verwijderd. Evenals bij de reduction methode is een aanvullende haartransplantatie meestal nodig. Nadeel van deze methode, die ongeveer 3 maanden inbeslag neemt is de vervorming van het hoofd. Hierdoor is voor deze behandeling niet alleen tijd maar ook een zeer hoge motivatie noodzakelijk.

Implantatie van synthetisch haar.

Omstreeks 1980 waren de Japanners het verst met deze methode. Zij ontwikkelden een systeem dat werkt als volgt. Door middel van een speciaal naaldje met daaraan een hoekje worden kunstimatig gefabriceerde haren één voor één in de huid gestoken. De synthetische haar eindigt in een lusje dat onder de huid blijft vastzitten. Omdat het fabriekshaar is is er nooit te weinig van en met eigen haar wel. Er kleven toch ook nog wat nadelen aan deze methode vast. Zoals het onderhoud van kunsthaar. Er kan bewegingsslijtage optreden. Onderhoud kan niet door de cliënt zelf worden gepleegd.

Oorzaken van haaruitval. En kun je er iets aan doen?

Haarverlies bij vrouwen is toch wat anders dan bij mannen. Zo is de psychologische impact bij vrouwen meestal groter als bij mannen. Dat wil niet zeggen dat dit bij mannen niet kan voorkomen, maar bij vrouwen zeker meer.

Ook kan de oorzaak bij vrouwen ergens anders liggen. Zo is er bijvoorbeeld de tractiealopecia. Een vorm van haaruitval die je bij mannen niet zal aantreffen. Deze vorm van haaruitval wordt veroorzaakt doordat er te veel spanning op het haar komt. De spanning wordt veroorzaakt door het achterover dragen van het haar bijvoorbeeld bij een paardenstaart of door de zogenaamde braiths. Omdat er constant aan de haarwortel wordt getrokken zegt de haarfollikel uiteindelijk: “doe het zelf maar, ik blijf geen nieuwe haren aanleveren”.

Bij cosmetische chirurgie, rond littekens, kan haaruitval ontstaan. Niet te vergeten, de haaruitval die meestal optreedt na het krijgen van een baby. (Gaat meestal vanzelf weer over).

Haaruitval tijdens zwangerschap

Wat gebeurt er met het haar tijdens de zwangerschap?

Tijdens de zwangerschap is het haarverlies zeer beperkt. Door de hormonale veranderingen in het lichaam blijven bijna alle haren in de groeifase. De haren groeien goed en zien er glanzend en gezond uit.

Wat is hiervan het effect na de zwangerschap?

In de achtste maand beginnen de haren uit te vallen. Na de bevalling zelfs in extremere mate. Dit alles hangt nauw samen met de hormoonhuishouding. De haargroei komt daarna vanzelf weer op gang, maar de kwaliteit van de haren kan aanzienlijk slechter blijven. Het haar is dunner en van eem beduidend mindere kwaliteit.

Wat veroorzaakt eigenlijk de haaruitval?

De grootste veroorzaker zijn de hormonen, en bijkomend is de factor stress. De zwangerschap gaat altijd gepaard met spanningen. Alle cosmetische produkten zijn er voornamelijk op gericht om de gevolgen van deze factoren te behandelen.

Wat is er aan te doen als het haar uitvalt?

Deze vorm van haaruitval is goed bestrijdbaar, neem daarom tijdig contact op met uw biostheticien zodat hij u deskundig kan informeren naar de mogelijkheden.

Haaruitval door ouderdom

Haaruitval door ouderdom begint op een leeftijd van ongeveer veertig jaar. Dit komt door suikers die zich in de huid bevinden. Deze suikers zorgen dat de huid zijn soepelheid verliest. Dit wordt ook wel FIBROSE genoemd. FIBROSE betekent sclerose van de huid = veroudering.

Wat gebeurt er in de huid?

Door FIBROSE gaan de kleinste haarvaten verkleven. Deze haarvaten zorgen voor de toevoer van bloed waardoor haargroei tot stand komt. Als dit belemmerd wordt komen voedingsstoffen niet voldoende aan. Het haar zal steeds dunner worden. Ook de follikel, dit is de zgn. haarschacht (de uitgang van het haar uit de hoofdhuid.) raakt in de verdrukking.

Wat is er aan te doen?

Het proces van FIBROSE waardoor het haar dunner wordt valt om te keren, aangezien er nog steeds potentieel aanwezig is om haren te laten groeien. Het haar zit er wel maar kan niet groeien omdat voeding niet aankomt!

Is deze vorm van haaruitval te voorkomen?

Door de hoofdhuid te verzorgen met produkten die de vorming van verklevingen bestrijden kunt u deze vroegtijdige veroudering voorkomen. Deze vorm is dus zeer goed bestrijdbaar. Met het gebruik van cosmetische produkten zal het haar gezond kunnen groeien.

Welke produkten zijn er voor nodig?

Speciaal voor haaruitval van de ouder wordende huid zijn er lotions ontwikkeld die er op gericht zijn dit proces te vertragen. Vraag uw biostheticien om informatie.

Haartransplantatie

Haartransplantatie is de meest toegepaste behandeling bij haaruitval veroorzaakt door erfelijke factoren (AGA). Ofschoon haartransplantatie het meest bij mannen wordt gedaan kan het ook succesvol bij vrouwen worden toegepast. Wel dient gezegd te worden dat aan het verwachtingspatroon van vrouwen niet altijd kan worden voldaan.

Immers, bij mannen voorkomt haartransplantatie dat die man kaal wordt. Vergeleken met een kaal hoofd (alleen het kransje is er nog) kan het resultaat van een haartransplantatie spectaculair zijn. Van kaal naar haar, ook al is het niet meer de vroegere haardos, is heel wat. Vrouwen echter worden meestal niet helemaal kaal maar vertonen een diffuse uitdunning van het haar op het bovenhoofd.

Met een haartransplantatie gaan zij dus van dun haar naar (iets) dikker haar maar nog steeds niet de haardichtheid van vroeger. En dat is wat zij veelal verwachten. Soms is een haarwerk, bijvoorbeeld de laatste nieuwe toepassing, integration haarwerk, meer geschikt omdat die oplossing zoveel haar geeft als gewenst.

Haartransplantatie voor extra schaamhaar

Alopecia (haarverlies) komt niet alleen voor op het hoofd maar kan ook op andere delen van het lichaam komen. Zo kan men de wenkbrauwen verliezen, de wimpers, zelfs kunnen mensen gedeeltes van een baard verliezen of een baard hebben met “gaten” er in. Ook snorren groeien niet altijd zoals wij dat willen.

In Azië komt ook haartransplantatie op de venusheuvel voor omdat Aziatische meisjes daar meestal dun behaard zijn. (In de Verenigde Staten en Europa is het nu juist weer mode om een (deels) geschoren schaamhaar te hebben…)

Hier kunnen haartransplantaties veelal ook een oplossing bieden. Deze transplantaties van schaamhaar echter vereisen een specialistische chirurg, die zich echt op deze soort van haartransplantaties gespecialiseerd heeft. De resultaten zijn in de meeste gevallen succesvol te noemen maar men moet zich bij dit soort transplantaties altijd zeer goed laten informeren, omdat het om een gevoelig gedeelte van het lichaam gaat.

Haartransplantatie voor wenkbrauwen

Het ontbreken van, of te weinig wenkbrauwen hebben, kan verschillende oorzaken hebben. Een veel voorkomende oorzaak is het epileren van de wenkbrauwen.

Iets dat vroeger veel werd gedaan omdat het mode was om een streepje als wenkbrauw te hebben. Alle haren werden dan geëpileerd en het streepje werd met een potlood getrokken. Door veelvuldig te epileren (tractie alopecia) groeit er geen haar meer. Nu is echter de mode veranderd en kan dat problemen geven. Haartransplantatie voor wenkbrauwen is een optie maar moet wel door een ervaren arts worden uitgevoerd. Meestal zijn 2 behandelingen nodig.

 

Alles over haartransplantatie

Het idee om haar te transplanteren om kaalheid te verbergen is al meer dan 150 jaar oud. Het eerste gepubliceerde artikel uit 1822 was van J.F. Diefferbach, waarin hij een onderzoek besprak van de transplantatie van huid, veren en haren. Zijn eerste poging van alle drie was inderdaad succesvol.

Maar de eerste transplantatie in cosmetisch opzicht was aan het eind 1930 toen dr. S. Okuda begon te experimenteren met kleine stukjes haarwortel bij Japanse vrouwen te transplanteren om hun wenkbrauwen te creëren en dikker te maken. Hij ontwierp en introduceerde de ronde “punch” (een chirurgisch instrument wat lijkt op een appelboor) waarmee hij gaatjes in de hoofdhuid kon maken zonder de haarfollikels te beschadigen. Jammer genoeg werd zijn onderzoek onderbroken door de tweede wereldoorlog.

In 1959 bracht de Amerikaanse arts Orentreich de techniek opnieuw onder de aandacht en sindsdien is de techniek uitgegroeid tot de meest toegepaste vorm van plastische chirurgie, gevolgd door de face-lift.

Hoe werkt een haartransplantatie?

De meest toegepaste methode ( FUT – Follicle Unit Transplant) gaat als volgt: Vanuit het erfelijk onbelaste deel van het achterhoofd wordt onder plaatselijke verdoving een strook haar verwijderd met een hoogte van ongeveer 1 cm. De breedte hangt af van het oppervlak van de geplande behandeling. Aangezien er op 1 cm2 tussen de 150 en 200 haren kunnen bevinden, kan een strook van 5 cm al voldoende zijn voor ongeveer 1000 haarwortels.

In totaal kan ongeveer 50% van het donorgebied worden gebruikt, zonder dat het zichtbaar wordt.

De huid wordt na het wegnemen weer bij elkaar gebracht en gehecht. Het resultaat van deze procedure is na de behandeling niet zichtbaar omdat het omliggende haar eroverheen valt.

De weggenomen strook wordt met behulp van speciale lancets (mesjes) opgedeeld in zeer kleine stukjes huid (micro’s) met daarin 1 tot 3 haarwortels. Dit werk vereist uiterste precisie aangezien haarwortels zeer gevoelig zijn en makkelijk beschadigd kunnen worden.

Vervolgens gaat de behandelend arts de plaats voorbereiden, waar de micro-transplantaten uiteindelijk gezet moeten worden. Hierbij komt de ervaring om de hoek kijken. Dit is één van de moeilijkste onderdelen van de behandeling, zeker als de voorkant van het hoofd behandeld moet worden.

Wanneer de haarlijn eenmaal is bepaald maakt de arts, na plaatselijke verdoving, kleine inkepingen in de kale hoofdhuid. Deze worden op een onderlinge afstand van 1 tot 2 millimeter gemaakt om de verplaatste haarwortels een maximale kans op overleven te geven (aan de voorkant dichter op elkaar).

Dan worden de transplantaten geplaatst. Dit gebeurt met meerdere mensen, aangezien de inkeping moet worden opengehouden met een forceps (medisch pincet). Eén persoon bedient de forceps terwijl de ander de micro plaatst zonder de wortel te beschadigen. Dit teamwerk vereist wederom de nodige ervaring.

Voorin worden de micro’s gezet met 1 of 2 haren. Dit gebeurt om de haarlijn verfijning mee te geven. Daarachter kunnen transplantaten worden gezet met 3 haren. Hierdoor wordt volume aan het haar toegevoegd. Na het plaatsen wordt de huid schoongemaakt en moet de cliënt zo’n 30 minuten zonder verband, ter plaatse blijven. Daarna wordt één en ander nog eens nagekeken en kan de cliënt naar huis.

Acht tot tien dagen na de behandeling wordt de hechting uit het achterhoofd verwijderd.

Nu begint het wachten op de haargroei. Omdat de micro’s veel kleiner zijn dan de vroegere transplantaties met punchgrafts, komt het regelmatig voor dat de haren direct doorgroeien en niet pas na een rustfase.

Een tweede techniek (FUE – Follicle Unit Extraction) is het verwijderen van de haarwortels 1 voor 1 met een holle naald uit het achterhoofd Een voordeel van deze techniek is dat de behandeling minder ingrijpend is. De nadelen echter wegen bij de meeste haartransplantatie-artsen zwaarder.

Zo moet het achterhoofd worden geschoren. De kans op het beschadigen van de haarwortels is groter omdat die niet te zien zijn bij het uithalen. De behandeling duurt langer en er kunnen soms niet genoeg haarwortels per behandeling worden verplaatst zodat meerdere behandelingen nodig zijn. Daardoor is ook de prijs van de behandeling hoger.

Voor behandeling van kleine oppervlakken, zoals wenkbrauwen, snor, baard, en schaamhaar is deze methode wel geschikt.

Wie is er geschikt voor haartransplantatie?

Eigenlijk iedereen met een erfelijke haaruitval en een goede gezondheid. Wel zijn er een aantal factoren waarmee rekening dient te worden gehouden.

  • De leeftijd waarop het kalingsproces is begonnen, is een belangrijke factor. Bent u vanaf uw 18e jaar aan het kalen, dan zijn de mogelijkheden meestal beperkt. Een begin rond het 30e jaar geeft in de toekomst meestal een minder uitgebreide kaalheid te zien.
  • De mate waarin uw familieleden door kaalheid zijn getroffen. Broers en zussen zijn hierbij van minder belang dan vader en moeder, ooms en tantes van zowel vaders- als moederszijde en de grootouders.
  • De snelheid waarmee uw haren uitvallen.
  • De leeftijd waarop u zich aanmeldt voor een behandeling en het type kaalheid dat u op dat moment heeft. Hierbij speelt onder meer de dikte van de hoofdhuid een rol. Op de kale delen is de huiddikte aanmerkelijk geslonken, doorgaans met 20 tot 40 procent. Deze dunnere kale hoofdhuid levert soms een probleem op bij transplantatie: de nieuwe haren die in de dikke hoofdhuid van het donorgebied lagen verankerd moeten nu aarden in een dunner gebied.

 

Wanneer is haartransplantatie niet mogelijk? 

  • Mensen met te weinig lichaamshaar. De operatie voegt geen haren aan de bestaande hoeveelheid toe. Haartransplantatie geeft een cosmetisch beter aanvaardbare verdeling. Dit betekent dat wie te weinig haar te verdelen heeft, niet geschikt is voor haartransplantatie. Een arts zal beoordelen of de haardichtheid van uw ‘donorgebied’ waar de follikels verwijderd zullen worden, voldoende is. Naast het aantal haren dat uw donorgebied telt, beoordeelt hij uw donorhaar ook op een aantal andere factoren.
  • De kleur van het haar: donker haar dekt beter dan licht haar. Daardoor geeft donker haar bij hetzelfde aantal haren een dikker resultaat.
  • Hetzelfde geldt voor krullend haar, het beter dekt dan steil haar.
  • De dikte van het haar: dik haar dekt beter dan dun haar.

Als uw donorgebied niet aan de gestelde normen voldoet maar u toch tot transplantatie besluit, loopt u het risico geen haar maar kaalheid te laten transplanteren.

De technieken zijn in de loop der jaren uitermate verfijnd, net als de instrumenten die men gebruikt. Voorheen gebruikte men de zogenaamde “punch-grafting” techniek,

waarbij men in het kale gebied gaatjes boorden van ongeveer 3,5 mm. Deze techniek geeft de meeste risico’s op het zogenaamde ‘Vlaamse kasseien-effect’. Eenmaal genezen voelen de transplantaten aan als bobbels die op uw hoofd liggen.

Bij het meer verfijnde mini-grafting worden de lange uitgesneden strips geknipt tot kleine rechthoekige plugjes van elk 3 tot 5 follikels. De plugjes worden geplaatst in smalle inkepingen op de kale hoofdhuid. Bij het nog preciezere micro-grafting worden slechts 1 tot 2 haren tegelijk geplaatst onder de huid.

De IHPA (International Hair Plus Association) geeft de voorkeur aan micro-grafting. Grote initiator van deze methode is dr. Carlos Uebel uit Brazilië. Bij deze methode wordt uit de haarkrans, die niet bedreigd wordt door haaruitval, een huidstukje van de benodigde grootte genomen en micro-chirurgisch in zeer kleine implantaten gesplitst en op de kale plekken aangebracht.

De hierdoor getransplanteerde haarwortels kunnen zo levenslang haren produceren. Voorwaarde hiervoor is een haarkrans waarbij deze methode mogelijk is. Deze techniek wordt onder plaatselijke verdoving en poliklinisch uitgevoerd.

 

Om de dichtheid van de inplanting aan te geven worden drie gradaties onderscheiden:

1. Light density (lide)

Voor cliënten die met een redelijke dekking tevreden zijn. Eén behandeling volstaat dan meestal. Er zit weliswaar wat ruimte tussen de haren in het behandelde gebied, maar voor veel mensen is dit acceptabel omdat de haarlijn optisch hersteld is.

2. Medium density (mede)

Voor cliënten die wat meer willen. Zij worden twee maal behandeld. De tweede behandeling vindt acht maanden of langer (nooit korter) na de eerste behandeling plaats. Tussen de dan groeiende haren van de eerste behandeling worden nogmaals haren aangebracht. Dat levert dus een “dikker” resultaat op. Hetzelfde effect bereik je met één behandeling op plaatsen waar nog wat oorspronkelijk haar aanwezig is.

3. High density (hide)

Wie het maximaal haalbare wil, krijgt drie behandelingen. Vooropgesteld dat er voldoende donorhaar aanwezig is. Na de tweede behandeling wordt weer minstens acht maanden gewacht. In de derde behandeling werken we met de fijnste micro-instrumenten om op elk plekje waar nog enigszins ruimte is, haren bij te plaatsen om zo de maximaal haalbare dichtheid te bereiken. Dit kan alleen maar op plaatsen waar al het oorspronkelijke haar al is verdwenen. Bedenk wel dat een haartransplantatie altijd dunner zal zijn dan uw oorspronkelijke haar. De dichtheid van vroeger kan niet bereikt worden, omdat er geen haar wordt bijgemaakt. Alles wat een haartransplantatie doet, is het beschikbare haar opnieuw en eerlijker verdelen.

Voor een maximale dichtheid is het lang niet altijd nodig om meerdere behandelingen te doen. Bij veel cliënten (ongeveer 85%) is op het hele hoofd nog oorspronkelijk haar aanwezig. Dit haar wordt natuurlijk tijdens de behandeling behouden. Het hoeft zelfs niet kort te zijn.

Het getransplanteerde haar geeft samen met het oorspronkelijke haar dan een veel dikker visueel effect, terwijl er toch maar één behandeling voor nodig was. Het getransplanteerde haar blijft, ook als de oorspronkelijke haren blijven uitvallen. De behandelde plek wordt dus nooit meer kaal, hoogstens dunner.

Voor veel mensen is dat voldoende. Anderen overwegen dan een vervolgbehandeling. Tenslotte is een combinatie van een transplantatie met preventietherapie ook een mogelijkheid om te voorkomen dat u meerdere behandelingen nodig heeft.

Voordelen van de (micro) haartransplantatie

  • Als de behandeling voltooid is, kunt u uw leven hervatten zoals het vroeger was. Haartransplantatie heeft, afgezien van eventuele controlebezoeken in het jaar na de laatste behandeling, geen nazorg nodig. Het betreft immers uw eigen haar. Het staat nu alleen op een andere plaats.
  • Het verplaatste haar groeit voor de rest van uw leven. U hoeft er nooit meer naar om te kijken. U behandelt het zoals de rest van uw eigen haar.

Nadelen van de (micro) haartransplantatie

  • Het haar wordt nooit meer zo dik dan vroeger. Er wordt immers geen haar toegevoegd. Het haar wordt opnieuw, maar nu beter, verdeeld.
  • Niet iedereen komt voor deze behandeling in aanmerking. Het donorgebied moet groot genoeg zijn ten opzichte van het kale of kalende gedeelte. Dit geldt niet alleen op de dag van de behandeling, maar ook ten opzichte van eventuele toekomstige haaruitval.
  • Het haar in het donorgebied moet redelijk dicht bij elkaar staan. Als de haren te ver uit elkaar staan kan al snel een tekort aan haarwortels ontstaan.
  • Het is geen goedkope oplossing. U heeft dan echter wel uw eigen haar, weer groeiend voor de rest van uw leven.

Laser haartransplantatie

In 1993 begon Dr. Unger uit Canada als eerste met de toepassing van een medische laser bij haartransplantatie. Op het congres van de International Society of Hairrestoration Surgery (ISHRS), heeft Dr. Unger uitvoerig gerapporteerd over het gebruik van de laser bij haartransplantaties.

Het oogsten van de donorharen blijft hetzelfde. De laser wordt alleen gebruikt om op het bovenhoofd de openingen te maken voor de verplaatste haren.

Onduidelijk blijft of het gebruik van de laser het uiteindelijke resultaat verbetert. Wel kan worden vastgesteld dat het werk van de behandelend arts wat makkelijker wordt. Echter, gezien de zeer hoge aanschafkosten van de laser moet voorlopig betwijfeld worden of het reëel is om de laser te gebruiken.

Uitgedrukt in “Nederlandse” euro’s zal een behandeling 30 tot 50% duurder worden met het gebruik van de laser. Als dan niet vaststaat dat het resultaat uiteindelijk beter is, vinden wij dit voorlopig nog niet verantwoord.

Momenteel (2007) horen we op onze vakcongressen niets meer van de laser voor gebruik bij haartransplantaties.

Zelfs Dr. Unger, die als eerste de laser toepaste, doet dit momenteel alleen maar op een klein gedeelte van de behandeling. Het grootste deel van de behandeling wordt nog op de gebruikelijke wijze gedaan.

Wat kunnen de bijwerkingen zijn bij een haartransplantatie?

  • Bij iedere zogenaamde invasieve behandeling (een behandeling waarbij men de huid opent) kan er een infectie optreden. Op het bovenhoofd komt dit niet vaak voor omdat het bovenhoofd de meest doorbloede plaats is van het lichaam.
  • Als de haren gaan groeien ( na 3-4 maanden) kunnen er puistjes op het bovenhoofd vormen. Dit zijn zogenaamde ingroeiende haren die het kanaaltje naar buiten niet hebben gevondenZe verdwijnen vanzelf of, indien u er last van heeft, laat ze dan even door de behandelend arts bekijken. De behandelend arts kan dit probleem oplossen.
  • Zeker bij een behandeling aan de voorkant kan een zwelling optreden door het wegvloeien van de gebruikte vloeistoffen. Om te voorkomen dat dit gebeurt (lukt niet altijd), kan geprobeerd worden door massage op het voorhoofd de vloeistoffen naar de slapen te sturen. Denk eraan dat u de haartransplantatie niet beschadigt. Ook zogenaamde “ice-packs” kunnen helpen. Gebeurt het toch? Niet getreurd. Het verdwijnt vanzelf na een paar dagen.
  • Het achterhoofd kan nog lange tijd ongevoelig blijven. Dit verdwijnt ook vanzelf maar geduld is hier op zijn plaats.

 

Hoe wordt een haarwerk van echt haar gemaakt?

Window Hair Wig Mannequins Hairstyles Blond

Haarwerken worden nog vaak gezien als voorwerpen die tijdens rukwinden afwaaien, maar niets is minder waar. De huidige haarwerken zijn zo gemaakt dat u zelfs een strandwandeling kan maken tijdens een flinke storm. Het woord pruik en toupet worden zo niet meer genoemd in verband met de negatieve klank die het heeft en daarom spreekt men tegenwoordig over haarwerken.

Over het algemeen is het moderne haarwerk nauwelijks meer van het eigen haar te onderscheiden terwijl het dragen ervan comfortabeler is geworden; “de huid” van het haarwerk ademt en sportbeoefening is vrijwel altijd mogelijk zonder angst voor het verlies van het haarwerk.

Hoe wordt een haarwerk van echt haar gemaakt?

Haarwerken zijn er in vele vormen. Zo zijn er deelhaarwerken die alleen het kale deel van het bovenhoofd bedekken en haarwerken die het hele hoofd bedekken. Haarwerken kunnen vervaardigd zijn ven echte haren (human hair) en synthetisch haar.

Om haarwerk onzichtbaar te maken moet de basis transparant zijn zodat de hoofdhuid er doorheen schijnt als het haar open valt. Zo gaat het immers ook bij personen zonder haarverlies. Dat betekent heel dun en dus kwetsbaar. Ook mag er niet teveel haar opzitten.

  1. Als eerste wordt het haar ‘REMY’ gemaakt. Dat betekent dat alle zogenaamde “koppen” en “staarten” in één richting liggen. Dit voorkomt het klitten van het haar.
  2. Daarna wordt het haar veredeld. Dit is een chemisch proces dat enige uren kan duren. Door het veredelen kan het haar worden ontkleurd en tevens grondig gereinigd.
  3. Dan wordt het haar weer ingekleurd in de gewenste kleur.
  4. Als laatste wordt het haar op een basis geknoopt of alleen maar gestoken. Knopen is steviger en wordt gebruikt bij haarwerken die langer mee moeten gaan. Als het haarwerk “vol” is zijn de knoopjes niet te zien. Bij haarwerk dat niet zolang mee moet (zie hieronder), kan worden volstaan met het steken van de haren in een V vorm. Dit haar laat uiteraard sneller los maar als het haarwerk niet lang mee hoeft kan het haarwerk transparanter zijn en daardoor natuurlijker.
  5. Het haar kan worden gegolfd of gekruld met een lichte permanent.

Uit de filmwereld weten we dat er onzichtbare haarwerken worden gebruikt, maar daar krijgt de acteur iedere draaidag een nieuw haarwerk omdat het haarwerk van de vorige dag meestal gescheurd is. Voor de normale gebruiker is dit natuurlijk te kostbaar.

Daarom zult u moeten kiezen:

  • Of een prachtig natuurlijk haarwerk dat regelmatig zal moeten worden vervangen.
  • Of een stevig haarwerk dat enigszins onnatuurlijk is maar wel lang meegaat.
  • Of een compromis. En daarvoor is de haarwerkspecialist de aangewezen persoon.

Hoe wordt haarwerk bevestigd?

De haarwerken kunnen op verschillende manieren bevestigd worden. Door middel van kleefstrips aan de onderzijde, via klemmen die gekoppeld zijn aan het eigen haar of met een medicinale lijmspray. Over het algemeen zijn dit de meest gebruikte methodes:

  • Plakken. Met dubbelzijdige tape wordt het haarwerk op de (kale) hoofdhuid geplakt.
  • Plakken met medicinale lijm. Dit is en nieuwe ontwikkeling die in de medische wereld meer toepassingen heeft (stoma o.i.d.). Dit vereist wel een zogenaamde poly (plastic) basis of rand.
  • Met buisjes aan het eigen nog goede haar bevestigd. aan het eigen nog goede haar bevestigd.aan het eigen nog goede haar bevestigd.
  • Micro-point. Hierbij wordt het omliggende goede haar gebruikt om door een draad van het haarwerk te knopen. Op die knoop komt een dotje lijm voor de stevigheid.
  • Clips. De aangewezen methode als je baas op eigen hoofd wil blijven. Je kan het haarwerk makkelijk zelf op en afzetten.
  • Infillmethode. Hierbij wordt door mazen in het haarwerk uw eigen haar getrokken zodat het haarwerk een combinatie is van eigen haar en haarwerk haar.

Hoe wordt synthetisch haar gemaakt?

Synthetisch haar wordt gewonnen uit aardolie en behoort tot de groep polymeren. Een synthetische vezel is een streng van polymeren die tot draden worden getrokken bij ongeveer 100 graden Celcius tot ze de haardikte hebben bereikt. De kleur wordt direct aan het proces toegevoegd zodat naderhand kleuren niet meer nodig is. Dit gebeurt door een exacte menging van de kleuren rood, blauw en geel. Een menging die dus per kleur verschillend is. Vroeger leken de synthetische haren zoals poppenhaar maar ook hier is voortgang geboekt. Voor een leek is het meestal niet te zien of er gebruik wordt gemaakt van echt haar of synthetisch haar. Hoe kan je het verschil wel zien? Een echte haar brandt direct op. Een synthetische haar smelt en levert een gesmolten bolletje op. Als je het wilt proberen knip dan wat haar af anders is je haarwerk in een mum van tijd verdwenen.

 

Hoe wordt een haarwerk van synthetisch haar gemaakt?

Omdat dit haar uit de fabriek komt kan direct met het knopen of steken worden begonnen. Omdat synthetisch haar niet verkleurd kan het makkelijk worden gebruikt voor haarwerken die lang meegaan. De haren dienen dan ook in de basis te worden geknoopt en niet gestoken. Dit om haaruitval te voorkomen.

Het golven of krullen van het haar geschiedt met stoom of in een oven die de synthetische vezel vervormd. Dit gebeurt meestal op 100 graden Celcius.

Er zijn tegenwoordig ook synthetische vezels die hittebestendig zijn, waardoor je ze niet meer vervormen. Dat is prima als je zeker bent van je model, maar lastig als je eens wat anders wilt.

Voor wie zijn haarwerken bedoeld?

  • Wanneer jij je vroegere haardikte weer wilt.
  • Wanneer je donorgebied ongeschikt is voor een haartransplantatie.
  • Bij haarziekten.

Haarwerk niet alleen bij haaruitval

Haarwerken worden niet alleen gedragen door mensen die last hebben van kaalhoofdigheid. Een haarwerk is bijvoorbeeld gemakkelijk wanneer je niet in de gelegenheid bent om even naar de kapper te gaan. Ook wanneer het haar dun is of niet wil “zitten” kan een haarwerk uitkomst bieden.

Integration hair voor vrouwen

Integration Hair is een van de laatste ontwikkelingen op haarwerkgebied voor vrouwen. Op het bovenhoofd wordt een op maat gemaakte “mash”(een soort netje) geplaatst. Aan alle draden zijn haren geknoopt. Het eigen, nog aanwezige, haar gaat daar door heen en de integration, samen met het eigen haar, geeft de haardos van vroeger weer terug. Een ideale combinatie van eigen haar en “haar van buiten”. Dus niet zo’n pruikerig idee.

 

IPL ontharen

IPL-ontharen is een relatief nieuwe methode van ontharen. Deze vorm van ontharen wordt veel toegepast bij cosmetische doeleinde. IPL staat voor Intense Pulsed Light, dit is een methode van ontharen met lichtflitsen. Dat is ook de reden waarom het ook wel lichtflits ontharen wordt genoemd. IPL-ontharen lijkt veel op een laserbehandeling, bij beide methodes laat het pigment in je haar licht opnemen en vernietigd op deze manier de haarwortels. Het verschil is dat je huid niet in aanraking komt een laserlicht.

Zelf een IPL apparaat aanschaffen

Je kan er voor kiezen om langs te gaan bij een (schoonheids)specialist, maar je kunt zelf ook een IPL-apparaat aanschaffen. Op deze manier kun je thuis of overal waar je ook maar bent ontharen. Als je de prijzen van deze apparaten ziet dan is het even schrikken en een flinke investering, maar na een tijdje proberen vind ik de prijs van mijn aangeschafte product meer dan waard. Zeker als je de apparaten vergelijkt met de behandelingen in een salon, die zijn vaak erg prijzig. De prijzen van dit soort behandelingen heb ik op de pagina prijzen ipl-ontharen beschreven. Op lange termijn is thuis ontharen goedkoper. Ik zelf heb een IPL-ontharingssysteem van Philips aangeschaft.

Wat vooraf ging..
Ik heb een hekel aan haartjes op ongewenste plekken. Daarom scheerde ik mij bijna iedere week wel een paar keer met scheermesjes. Dit heb ik een aantal maanden gedaan. Door het scheren met mesjes had ik wondjes en stoppeltjes, maar dat was ik behoorlijk beu. Waxen had ik eerder al afgezworen. Op het internet ben ik gaan zoeken naar oplossingen en kwam ik een aantal producten tegen. Eerst had ik de Remington Epilator IPL 5000 op het oog, maar na het lezen van een aantal negatieve reviews heb ik deze niet gekocht. Uiteindelijk heb ik de Philips Lichtontharing Lumea SC2001/01 gekocht. Deze heb ik bij Bol.com gekocht.

Het apparaat
In het begin was ik iedere twee weken aan het flitsen. Na drie maanden had ik min of meer het resultaat wat ik voor ogen had. Voordat ik het apparaat voor het eerst kon gebruiken moest ik me nog wel scheren. Na een aantal sessies zie je al vrij snel resultaat. Na ongeveer vier of vijf sessies groeit het haar bij mij niet meer terug op de meeste plaatsen. Na een paar maanden heb je dus haarloze oksels en benen. Wat de pijn betreft valt het mee. Bij het flitsen van mijn onderbenen had ik nergens last van en bij het flitsen van mij oksels voelde ik wel ‘iets’, maar ik wil dat geen pijn noemen.

Ik heb het apparaat ook aan een aantal vriendinnen en kennissen uitgeleend en ook zij zijn tevreden met het resultaat. Het product is in mijn ogen daarom een aanrader! Ik raad wel aan om de gebruiksaanwijzing goed door te nemen.


Mocht je het product willen bekijken: Philips Lichtontharing Lumea SC2001/01. De reviews bij Bol.com zijn ook overwegend positief en op basis van die reacties daar heb ik het product eigenlijk ook gekocht.

Voordelen van dit apparaat
• Je ziet vrij snel resultaat
• Bijna pijnvrij ontharen
• Eenvoudig te gebruiken (geen snoer, het is relatief snel klaar allemaal)
• Ten opzichte van schoonheidsbehandelingen is dit apparaat op lange termijn niet duur
• Je hoeft je niet meer te scheren en hebt daardoor geen wondjes of stoppeltjes meer
• Je kunt het apparaat overal gebruiken omdat je hem kan opladen
• Al het andere ontharingsmateriaal kun je de deur uit doen!
• Uiteindelijk een gewenst resultaat!!! 🙂

Nadelen van dit apparaat
• Het is op het eerste oog een duur product, maar de prijs is het uiteindelijk wel waard geweest
• Batterij gaat niet heel erg lang mee (na gebruik moet je het product weer opladen)

Voor- en nadelen van scheren, harsen en epileren

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De meeste Nederlandse vrouwen en mannen hebben ervaring met het ontharen van bepaalde lichaamsdelen. We doen dit omdat het hygiënischer of mooier is, omdat het prettiger aanvoelt of omdat de partner het waardeert. De lichaamsdelen die door vrouwen het meeste worden onthaard zijn benen, oksels en de schaamstreek. Bij mannen zijn dit de baardgroei, oren, neusgaten, oksels, schaamstreek, borst, rug en soms ook de benen. Er zijn verschillende materialen, middeltjes en behandelingen op de markt om te ontharen. Hieronder worden de meest voorkomende besproken.

Ontharingscrème: Door gebruik te maken van een ontharingscrème bereik je hetzelfde effect als bij scheren; de haartjes worden verwijderd tot aan het huidoppervlak en groeien dus vrij snel terug. Er zijn op de markt talloze producten te krijgen zoals gels, mousses en crèmes. Je smeert het te onharen oppervlak ermee in en na enkele minuten zijn de chemische stoffen op de haren ingewerkt en kun je de haren afwrijven of afspoelen. Let wel op, sommige chemische stoffen kunnen irriteren of allergische reacties teweegbrengen. Probeer ontharingscrèmes daarom altijd eerst uit op een klein stukje huid.

Scheren: Scheren is de meest toegepaste manier van ontharen. Deze vorm van ontharen kun je op elk lichaamsgebied toepassen. Om te scheren kun je een scheermes, een elektrisch scheerapparaat (ladyshave) of een tondeuse gebruiken. Als je scheert, verwijder je alleen de haar tot aan het huidoppervlak. Deze manier van ontharen is snel, pijnloos en eenvoudig. Het duurt gemiddeld één tot drie dagen voordat de haartjes van een geschoren lichaamsgebied terugkeren.

Epileren: Epileren kun je doen met een pincet of een epilator (epilady). Meestal wordt een pincet gebruikt voor te ontharen gebieden in het gezicht , omdat je met een pincet één haartje per keer eruit trekt. Met een epilator verwijder je met grote snelheid meerdere haren tegelijk en wordt daarom meestal alleen voor het lichaam gebruikt. Omdat je met epileren de haren met de haarwortel verwijdert, blijven de haren gemiddeld één tot drie weken weg. Epileren is een pijnlijkere manier van ontharen dan scheren, maar veel efficiënter.

Harsen / waxen: Het effect van harsen of waxen is hetzelfde als bij epileren; je verwijdert de haartjes inclusief de haarwortel, waardoor het langer duurt voordat ze terug komen. Bij harsen of waxen breng vloeibare hars of harsstrips aan op het te behandelen lichaamsgebied, deze wrijf je vervolgens stevig aan zodat de haartjes goed aan de hars hechten en dan trek je de strip tegen de haargroeirichting in eraf.

Laseren: Laseren is een vrij prijzige manier van ontharen. Voordeel hiermee is wel dat de haren maanden tot jaren wegblijven. Let wel op: laserontharing wordt vaak aangeboden als definitieve ontharing, dit is echter niet het geval. Voor definitieve ontharing zijn meerdere behandelingen nodig. Laseren is geen thuisbehandeling, hiervoor ga je meestal naar een schoonheidsspecialist.

IPL: IPL (Intense Pulsed Light Ontharing) is vergelijkbaar met laserontharing, maar minder effectief. Hier worden de haartjes weggebrand tot en met de haarwortel door middel van intense lichtstralen. IPL kun je meestal bij een schoonheidsspecialist laten doen en is vrij kostbaar.

Geschiedenis Haaruitval

Het eerste bewijs van kaalhoofdigheid in de geschiedenis is meer dan 4000 jaar oud. Het wordt genoemd in het oudste medische document ter wereld, dat in Egypte is gevonden. Het “papyrus Ebers”. De ingrediënten van haargroeimiddelen in die waren bijv.: het insmeren van het hoofd met een mengsel van dierlijke vetten van leeuwen, nijlpaarden, krokodillen, katten, slangen en ibissen (vogels).

Uit ongeveer dezelfde tijd stamt het recept van een mengsel van gemalen en in olie gekookte hondenpoten, dadels en ezelshoeven. De vraag is natuurlijk of dit enig effect had. En die vraag is er 4000 jaar later nog.

Wat er veel naar voren komt in de geschiedenis is het dragen van pruiken. In het British Museum te Londen is onder andere een pruik te zien die 3400 jaar geleden in Egypte is gemaakt. Het dragen van een pruik kwam zelfs in die tijd veel voor. Niet alleen om de kaalhoofdigheid te verbergen, maar men schoor het hoofd kaal i.v.m. de hygiëne. Een pruik had in die tijd een decoratieve, maar ook een op rang en status gerichte functie.

De oude volkeren rond de Middellandse Zee hadden het idee dat in het haar de levenskracht van een persoon zat. Daarentegen vonden de Grieken dat wanneer iemand kaal was hij oud was en daarmee de ervaring en wijsheid had.

Omdat de wijsheid in hoog aanzien stond straalde dit ook van hun kale hoofd af. Een schande was het zeker niet.

In het Verre Oosten had het kaalscheren van het hoofd een religieuze betekenis. Rond 540 voor Christus was het ene Prins Gautama die zijn rijkdommen opgaf, zijn hoofd kaalschoor en een saffraangeel kleed aantrok: de dracht van de hindoeïstische bedelmonnik. Niet veel later zou hij bekend worden onder de naam Boeddha.

Kaalheid kan ook als mode verschijnsel of als herkenning worden gebruikt. Denk maar aan bijv. skinheads.

In de loop van de 16e eeuw brak er een gouden tijd aan voor pruiken. Een belangrijk onderdeel hiervan was de ontdekking van syfilis. Een belangrijk symptoom van syfilis was de uitval van haar. Zowel op het hoofd, als de wenkbrauwen, wimpers e.d. Wanneer men dus een bos haar had was men gezond. Dat was een van de redenen waardoor syfilis zich snel uit kon breiden.

Een klassieke theorie was dat de balans van de lichaamsvloeistoffen (humares) door ziekte verstoord was geraakt. Daardoor droogde het hoofd uit en kregen de haren geen voedingsstoffen meer. De meeste medicijnen waren gericht op prikkeling van de vloeistoffen. Uiteindelijk leen een behandeling met ‘zeer giftige’ kwikdampen of de stof thalliumsulfaat het meest effectief. Hoewel een kwik- of thalliumvergiftiging weer gemakkelijk tot haaruitval kon leiden.

Pas in de late 18e eeuw, begin 19e eeuw raakt het medisch beroep geïnteresseerd in kaalhoofdigheid. Uit 1839 stammen een aantal recepten van baron Dupuytren. Als ingredienten noemt de baron rundermerg, loodacetaat, Spaanse vlieg,alcohol, kruidnagel- en kaneelolie.

Van zo’n smeersel moest ’s avonds de hoeveelheid “van eene hazelnoot” op het hoofd worden aangebracht. Het feit dat een medicus met zijn reputatie zich aan een haargroeimiddel waagde is een indicatie voor de groter wordende aandacht van de medische wereld voor het probleem van kaalhoofdigheid.

Daar werd dan ook weer gretig gebruik van gemaakt door rondtrekkende verkopers, die handelden in diverse wondermiddelen. In Nederland was bijv. de Haarlemmerolie lange tijd een goed verkopend wondermiddel. In Amerika werd dit in 1906 aan banden gelegd met het verschijnen van de “Wiley Act”.

Een nieuw product in de wereld van het kunstmatige haar was de toupet of haarstukje. In 1941 werd de waarde van de jaarlijkse haarimport in de VS door het blad Colliers geraamd op 5 miljoen dollar.

In de jaren 50 gingen toch ook steeds meer mannen haarstukjes dragen. In 1958 rapporteerde een NewYorkse pruikenmaker dat sinds 1954 de verkoop van haarstukjes voor mannen met maar liefst 750% was gestegen. Ongeveer 35% van de producten werd verkocht aan mannen jonger dan 35 jaar.

Bij het zoeken naar de oorzaken van kaalhoofdigheid werd in medische kringen eindelijk vooruitgang geboekt. Merkwaardig genoeg was de oplossing reeds in de klassieke Oudheid door de Griekse arts Hippocrates en de wijsgeer Aristoteles aangereikt.

Hippocrates constateerde dat zich bij gecastreerde dienaren, de eunuchen, nooit kaalhoofdigheid voordeed. Aristoteles probeerde dit te verklaren door er op ter wijzen dat eunuchen evenals vrouwen een vochtiger lichaam hadden dan mannen en dus een betere voedingsbodem voor haargroei.

Pas in 1942 gaf de Amerikaanse arts J.B. Hamilton en nieuwe draai aan Aristoteles? waarnemingen. Hij kon zich gesteund voelen door de erfelijkheidstheorie en de ontdekking van de werking van menselijke hormoonstoffen. Hamilton legde een direct verband tussen castratie, het aanmaken van mannelijk hormoon en mannelijke kaalhoofdigheid.

Wanneer een man met erfelijke aanleg voor kaalhoofdigheid tijdig wordt gecastreerd, zal hij niet kaal worden. De kaal geworden plekken raken echter niet opnieuw begroeid. Verder onderzoek wijst uit dat er verschillend soorten haar zijn, met een verschillende aanleg om op den duur uit te vallen, al dan niet onder invloed van hormonen.